اینجا، بدون من

فربد صالحی

به خاطر خود «جیمی»

امروز قسمت آخر سریال "Better Call Saul" رو دیدم. قبلا اینجا در مورد این سریال و شخصیت اصلیش نوشته بودم. معمولا قسمت‌های آخر سریال‌های محبوب خیلی بحث بر انگیز میشن. طرفدارها انتظاری از سریال و نحوه پایانش دارن که گاها برآورده نمیشه و میگن سریال بد تموم شد. من ولی معمولا مشکلی با پایان‌بندی‌ها ندارم و به نظرم مثل بقیه سریال، حاصل دید و نظر نویسندگان و کارگردان سریال خواهد بود. (ادامه متن ممکنه بخشی از داستان سریال رو لو بده).

فقط دلم می‌خواد بگم که چقدر از شخصیت «کیم وکسلر» خوشم میاد. چقدر حال کردم که با وجود همه اتفاقات و حتی تو زندان هم «جیمی» رو تنها نذاشت.

شاید علت تصمیم به ظاهر غیر منطقی جیمی هم این بود که دلش نمی‌خواست رفاقت و همدلی کیم رو از دست بده. شاید ترجیح داد به جای اینکه بعد از ۷ سال از زندان بیاد بیرون و بدون هیچ امیدی هر روز از خواب پا شه و کارهای تکراری بکنه، مدت خیلی زیادی تو زندان بمونه و به دیدن گاه و بیگاه کیم دلخوش باشه، دلخوش به اینکه گاهی یواشکی یه سیگار با هم بکشن.  شاید زندگی اینطوری جذاب‌تر باشه.

یه نکته جالب اینه که قبلا تو این پست هم از کیم تعریف کرده بودم. اصلا یادم نبود.

 

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
فربد

نگاه نکن

مدتیه که علاقه‌ام به پیگیری اخبار و اتفاقات کشور رو از دست دادم. اگر هم به صورت اتفاقی یا از روی عادتِ تاسف‌بار «خبرخوانی» نگاهی به تیترها می‌کنم، همه‌چی به نظرم تکراریه و اصلا رغبتی پیدا نمی‌کنم که حتی یه پاراگراف از متن خبر رو بخونم. برای منی که یه زمان روزی چند روزنامه می‌خوندم و خوندن مجلات اجتماعی و سیاسی جزو لذت‌هام بود، تغییر بزرگی به نظر می‌رسه.

خودم که به موضوع فکر می‌کنم، به نظرم علتش ناامیدی از تاثیرگذاری در اتفاقاته. اون زمان که نمی‌ذاشتم یه سخنرانی، یه مصاحبه یا یه موضع‌گیری از دستم در بره و تو شبکه‌های اجتماعی مثل فیسبوک خبرها رو بازنشر می‌کردم، چند پیش‌فرض ذهنی داشتم که الان فهمیدم همه‌شون غلط بوده.

مثلا فکر می‌کردم صحبت‌ها و مواضع افراد، نظر واقعی و باطنی‌شونه و مضحک‌تر اینکه نمی‌دونم به چه دلیلی این تصور رو داشتم که این افراد حتما نظرات و برنامه‌های جذاب‌تر و جالب‌تری هم دارن که در «مقطع حساس کنونی» فرصت ابرازش رو ندارن.

یا اینکه فکر می‌کردم حتما به مقطعی می‌رسیم که ما مردم باید تصمیمات سرنوشت‌سازی بگیریم که نیازمند شناختِ افراد و آگاهی از مواضع اونهاست و بنابراین باید به طور دقیق بدونیم که هر شخص یا حزب و دسته چه موضعی در قبال اتفاقات داشته.

گذشت زمان و شناخت بیشتر اون افراد و پیشینه، منافع و عملکردشون به تلخی بهم اثبات کرد چقدر غافل بودم و بخش مهمی از عمر رو چه بیهوده تلف کردم.

امروز حال من شبیه به حال شخصیت‌های فیلم "Don't Look Up" شده. در آخر این فیلم می‌بینیم که شخصیت‌های اصلی، با اطمینان از حتمی بودن مصیبت و نابودی، و ناامید از اینکه بتونن تاثیری در روند اتفاقات داشته باشن، با آرامش دور یه میز نشستن و سعی می‌کنن در چند ساعت‌ باقیمونده، بدون توجه به نزدیک شدن فاجعه، از حضور همدیگه و غذایی که مهیا کردن لذت ببرن.

 

 

 

 

 

 

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
فربد

به خاطر خود «تونی سوپرانو»

داشتم قسمت ۸ از فصل پنجم سریال "Sopranos" رو می‌دیدم که روند داستان طوری پیش رفت که به نظرم رسید میشه مثال خوبی برای نوشته‌ی قبلیم یعنی «به خاطر خودم» در نظر گرفتش.

در بخشی از این قسمت می‌بینیم که «تونی سوپرانو» که مدتیه از همسرش «کارملا» جدا شده، تصمیم داره امسال بر خلاف همیشه در جشن تولد پدر همسرش شرکت نکنه. وقتی پدر کارملا از این موضوع مطلع میشه به شدت ناراحت میشه و میگه «من بیست و چند سال هستش که این آدمو می‌شناسم» و تهدید می کنه که بدون حضور «تونی» در مهمونی شرکت نمی‌کنه.

 

 

نکته‌ی مهم در اینجا اینه که ما تو قسمت‌های قبلی دیده بودیم که این پدر در موضوع جدایی دختر و دامادش دخالتی نمی‌کنه و حتی بعد از جدایی به دخترش توصیه می‌کنه که «سعی کن با شخص جدیدی آشنا بشی». بنابراین علاقه‌ی ایشون به داماد سابقش ربطی به نسبت خانوادگی و زندگی شخصی دخترش نداره.

در ادامه این قسمت می‌بینیم که ناراحتی پدر زن باعث میشه کارملا با تونی تماس بگیره و راضیش کنه که در جشن تولد حاضر بشه و تونی هم یه هدیه جذاب به پدر زن سابق کادو میده.

ممکنه پدر زن تونی بر اساس سوابق سال‌های قبلی، می‌دونسته که دامادش کادوی خوبی بهش میده و به خاطر همین اصرار بر حضورش داشته. حتی اگه اینطور بوده باشه هم مهم نیست، به هر حال این رفتار هم بخشی از شخصیت تونی هستش و به همین دلیل حضورش برای پدر زن سابقش مهم بوده. 

به عنوان یه نکته‌ی حاشیه‌ای و بی‌ربط به بحث قبلی، شنیدن کنایه‌ی زیر از تونی سوپرانو تو این قسمت سریال جالب بود. به خصوص اگه بدونیم در زمان ساخت این قسمت، بیشتر از ۲۰ سال از انقلاب ایران گذشته بود. 

 

 

 

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
فربد

به خاطر خودم

تو خیلی از فیلم‌ها و کتاب‌ها، دیدیم که شخصیت‌هایی که یه ویژگی خاص دارن، مثلا پولدارن یا معروفن یا موقعیت شغلی خیلی خوبی دارن، بعد از مدتی از این شکایت می‌کنن که «کسی منو به خاطر خودم نمی‌خواد. همه‌ی کسایی که اطراف من هستن به خاطر کسب منفعت شخصی سراغ من میان».   

در تصویر زیر، یکی از کاربرای توییتر دیالوگی از فیلم «آتش بس ۲» رو نقل کرده که به نظر پاسخی هستش به دغدغه چنین افرادی :

 

 

تو فیلم «جهان با من برقص» هم دیالوگی با همین مضمون وجود داره که در ویدیوی زیر قابل مشاهده‌ست. البته در اینجا می‌بینیم که خود شخصی که در این موقعیت خاص قرار داره به زیبایی موضوع رو درک کرده و مشکلی هم باهاش نداره: 

 اما اگه یه آدم کاملا معمولی همچین حرفی بزنه چطور؟ یعنی کسی که پول و موقعیت و شهرت خاصی نداره بگه «دلم می‌خواد یکی منو واسه خودم بخواد». آیا حق داریم بهش بگیم «تو آخه چی داری که کسی تو رو واسه اون بخواد؟». من اینطور فکر نمی‌کنم. 

من می‌تونم درک کنم که آدم رابطه‌ای بخواد فارغ از نسبت‌ خانوادگی، جُدا از وابستگی‌ کاری و مالی، متفاوت از آشنایی‌‌های طولانی مدت اما سطحی. طوری که اگه اتفاقی براش افتاد، طرف مقابل اون رابطه اتفاقا داغ‌دار نشه، اما واقعا ناراحت شه و ناراحتیش هم مثل داغ نباشه که اولش خیلی شدید باشه و بعد از مدتی سرد شه، بلکه به خاطر محبتی که نسبت به شخص داره، تحمل جای خالیش با گذشت زمان براش سخت‌تر شه و بیشتر دلتنگش باشه.

آره، من واقعا می‌فهمم اینو. 

 

در همین رابطه: به خاطر خود «تونی سوپرانو»

 

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
فربد

سنگینی تقصیر

به نظر من، یکی از سخت‌ترین شرایطی که تو زندگی واسه آدم می‌تونه ایجاد بشه اینه که نتونه هیچ‌کس رو مقصر بدونه جز خودش.

اینکه جایی از زندگی احساس کنی تقریبا همه‌ی تصمیماتی که گرفتی و مسیری که طی کردی اشتباه بوده یه طرف، اینکه هیچ توجیه و بهانه‌ای هم نتونی براش جور کنی تا به خاطر این احساس به دیگران بد و بیراه بگی هم طرف دیگه‌ی ماجرا.

یه حالی به آدم دست میده که دیگه حتی حوصله صحبت با خودش (خودِ سرتاپا تقصیرش) رو هم نداره. به هر حال، خوش به حال اونایی که می‌تونن برای خیلی از اشتباهاتی که کردن و نقایصی که دارن، دلیل و توجیهی بیرون از خودشون پیدا کنن. نعمت بزرگیه.

 

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
فربد

ترجمه رشته توییت: چطور بدون خوش‌ شانسی ثروتمند بشیم؟

این رشته توییت رو که مربوط به چند سال پیشه به طور اتفاقی دیدم. به نظرم جالب بود و برای اینکه در دسترس‌تر باشه و هر از چندگاهی مرورش کنم، تصمیم گرفتم یه ترجمه خودمونی ازش اینجا بذارم. هر چند که مثل همیشه، خوندن متن اصلی مفاهیم رو بهتر منتقل می‌کنه. و البته حتما همه‌‌ی قسمت‌هاش برای همه‌ جای دنیا کاربردی نیست، اما یه درس‌هایی میشه ازش گرفت.

 

۱- در جستجوی ثروت باشید، نه پول یا مقام. ثروت، دارایی‌هایی است که حتی بدون حضور و توجه دائمی (مثلا زمانی که در خواب هستید) تولید درآمد می‌کنند. اما پول، ابزاری است که افراد برای تبادل ثروت یا وقتشان با یکدیگر از آن استفاده می‌کنند. مقام و موقعیت هم جایگاه شما در سلسله مراتب جامعه است.

 

۲- باور داشته باشید که خلق ثروت از راه‌های درست و اخلاقی ممکن است. اگر در خلوت خود ثروت را بد می‌دانید، از آن دور خواهید شد.

 

۳- از افرادی که دنبال مقام هستند فاصله بگیرید. آنها پست و مقام خود را با حمله به کسانی که به دتبال خلق ثروت هستند به دست می‌آورند.

 

۴- نخواهید که با معامله وقت خود با دیگران ثزوتمند شوید. شما باید مالک بخشی از یک کسب و کار باشید تا به آرادی مالی برسید. 

 

۵- شما با دادن چیزی به جامعه که آن را می‌خواهد، اما نمی‌داند چطور آن را به دست بیاورد ثروتمند خواهید شد. این کار را باید در ابعادی انجام دهید که مقرون به صرفه باشد. 

 

۶- حوزه‌ای را انتخاب کنید که بتوانید برای مدت طولانی در آن فعالیت کنید و افراد فعال در آن حوزه هم برای مدت طولانی مشتری شما باشند. 

 

۷- اینترنت به طور گسترده‌ای به وسعت فضای مشاغل افزوده است. خیلی از افراد هنوز این موضوع را درک نکرده‌اند. 

 

۸- دنبال کارهایی باشید که می‌توان آنها را در چرخه تکرار قرار داد. هر چیزی در زندگی که می‌بینید بازدهی مناسبی دارد، چه در مورد ثروت، چه در مورد روابط یا دانش، از سود مرکب بهره می‌برد.

 

۹- افرادی باهوش و پر انرژی، و از همه مهم‌تر صادق را به عنوان شریک تجاری خود انتخاب کنید. 

 

۱۰- با افراد شکاک و بدبین شریک نشوید. آنها معتقدند همه فقط در جهت رشد و پیشرفت خودشان حرکت می‌کنند. 

 

۱۱- ساختن و فروختن را یاد بگیرید. اگر بتوانید این دو کار را انجام دهید، کسی نمی‌تواند شما را متوقف کند.

 

۱۲- خود را به دانشی اختصاصی مجهز کن، به طوری که در آن حوزه بتوان رویت حساب کرد، و سپس حداکثر بهره را از آن ببر.

 

۱۳- منظور از دانش اختصاصی چیزیست که نمی‌شود برای آن آموزش دید. اگه جامعه بتواند در آن حوزه تو را تعلیم دهد، هر کس دیگری را هم می‌تواند تعلیم داده و با تو جایگزین کند. 

 

۱۴- شما با دنبال کردن حس کنجکاوی خالص و اشتیاقی که نسبت به موضوعی دارید می‌توانید به دانش اختصاصی در آن زمینه دست پیدا کنید، نه با پیگیری چیزی که الان مد شده است.

 

۱۵- رسیدن به دانش اختصاصی، برای شما مثل یک بازی ولی برای دیگران مثل انجام یک وظیفه خواهد بود.

 

۱۶- یادگیری دانش اختصاصی از دیگران، از طریق شاگردی کردن امکان‌پذیر خواهد بود و نه در مدارس.

 

۱۷- دانش اختصاصی اغلب بسیار فنی یا خلاقانه است. نمی‌توان آن را به دیگران برون‌سپاری یا استفاده از آن را به فرآیندی خودکار تبدیل کرد.

 

۱۸- مسئولیت را با آغوش باز بپذیر و برای پذیرش ریسک‌های تجاری با مسئولیت خودت آماده باش. این‌ها چیزهایی هستند که جامعه در قبال آنها به تو پاداش خواهد داد.

 

۱۹- افرادی که بیشتر از بقیه می‌توان روی آنها حساب کرد، دارای هویتی غیرمعمول، شناخته شده و ریسک‌پذیر هستند: اُپرا، ترامپ، کانیه و ایلان.

 

۲۰- ارشمیدس می‌گوید: به من اهرمی به اندازه‌ی کافی بلند و جایی برای ایستادن بده تا زمین را جابه‌جا کنم.

 

۲۱- ثروت نیاز به اهرم دارد. اهرمِ یک کسب و کار، سرمایه، افراد و محصولاتی هستند که تولید یک واحد بیشتر از آن‌ها هزینه‌ای نداشته باشد. (مثل کد نرم‌افزاری و رسانه)

 

۲۲-  سرمایه یعنی پول. برای افزایش آن، با مسئولیت‌پذیری از دانش اختصاصی خود استفاده کن.

 

۲۳- نیروی کار یعنی افرادی که برای شما کار می‌کنند. این قدیمی‌ترین و مورد بحث‌ترین شکل اهرم است. داشتن نیروی کار، والدین شما را تحت تاثیر قرار خواهد داد، اما زندگی خود را صرف رسیدن به آن نکنید. 

 

۲۴- سرمایه و نیروی کار اهرم‌هایی وابسته به دیگران هستند. همه برای رسیدن به سرمایه تلاش می‌کنند، اما کسی باید باشد که به دیگران سرمایه بدهد. همه به دنبال مدیر شدن هستند، اما کسی باید باشد که برای دیگران کار کند.

 

۲۵- کدهای نرم‌افزاری و رسانه، اهرم‌هایی بدون نیاز به دیگران هستند. افرادی که اخیرا ثروتمند شده‌اند از این اهرم‌‌ها استفاده کرده‌اند. می‌توان نرم‌افزار و رسانه‌‌ای خلق کرد که وقتی شما خوابید برای شما کار کنند.

 

۲۶- ارتشی از ربات‌ها به طور رایگان در دسترس شما قرار دارند: آنها در مراکز داده‌ای هستند. از آنها استفاده کنید.

 

۲۷- اگر نمی‌توانید کدنویسی کنید، کتاب بنویسید، وبلاگ‌نویسی کنید، یا ویدئو و پادکست ضبط کنید.

 

۲۸- اهرم‌ها قدرت ادراک شما را چند برابر می‌کنند.

 

۲۹- ادراک نیازمند تجربه است، اما با یادگیری مهارت‌های پایه‌ای می‌توان سریع‌تر به آن رسید.

 

۳۱- مهارتی به نام «تجارت» وجود ندارد. از مجلات و کلاس‌هایی که این عنوان را دارند دوری کنید.

 

۳۲- در مورد اقتصاد خُرد، نظریه‌ی بازی‌ها، روان‌شناسی، متقاعد‌سازی، اخلاقیات، ریاضیات و کامپیوترها مطالعه داشته باشید. 

 

۳۲- «خواندن» از «گوش دادن» و «انجام دادن» از «تماشا کردن» سریع‌تر است.

 

۳۳- تا زمانی‌ که تقویم کاری مرتبی ندارید، حتی یک قهوه هم ننوشید.

 

۳۴- برای خود یک نرخ ساعتی تعیین کنید. اگر دستاورد انجام کاری، کمتر از نرخی است که برای زمان خود تعیین کرده‌اید، از انجام آن کار صرف‌نظر کنید. اگر سپردن کار به دیگران، هزینه‌ای کمتر از نرخ مشخص شما دارد، انجام آن را به دیگران بسپارید. 

 

۳۵- تا جایی که برایتان ممکن است سخت کار کنید. هر چند، اینکه با چه کسی و روی چه چیزی کار می‌کنید مهم‌تر از این است که چقدر سخت کار می‌کنید. 

 

۳۶- در کاری که انجام می‌دهید بهترین شوید. کاری را که انجام می‌دهید اینقدر بازتعریف کنید تا به چنین جایگاهی برسید.

 

۳۷- هیچ طرحی که فورا شما را پولدار کند وجود ندارد. اما دیگران با فروش چنین طرح‌هایی به شما ممکن است پولدار شوند.

 

۳۸- از دانش اختصاصی و اهرم‌ها استفاده کن، در نهایت به آنچه استحقاقش را داری خواهی رسید.  

 

۳۹- وقتی در نهایت ثروتمند شدید، متوجه می‌شوید که این چیزی نبود که در ابتدا به دنبالش بودید. اما این مساله‌ی امروز شما نیست.

 

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
فربد

اشک، بدون گریه

تنها تو اتاق دراز کشیدی و به سقف نگاه می‌کنی. یاد خیلی چیزا میفتی، از چند سال قبل، از امروز صبح، از کودکی.

آدمایی که خیلی وقته ندیدی، آدمایی که دیگه نمی‌تونی ببینی، آدمایی که دیگه نیستن که ببینی. جاهایی که خیلی وقته نرفتی، کارایی که خیلی وقته انجام ندادی، احساساتی که خیلی وقته تجربه نکردی.

همونطور که دراز کشیدی، اشک‌ها «دونه دونه» شروع می‌کنن به سرازیر شدن. ویژگی این اشک‌ها همین دونه دونه اومدن‌شونه. با هم نمیان، تبدیل به زاری و گریه نمیشن. هر کدوم خیلی با حوصله، صبر می‌کنه تا قبلی رو از رو گونه‌ت پاک کنی، اون وقت شروع می‌کنه به حرکت.

خوبی این نوع اشک‌ اینه که وقتی کسی از بیرون اتاق صدات کرد، می‌تونی آخریش رو خیلی سریع پاک کنی و بری پیش بقیه. اثری هم ازشون رو صورت یا چشمات باقی نمونده تا کسی ازت بپرسه چی شده.

 

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
فربد

رفتن دلیل می‌خواد یا موندن؟

ویدئوی بالا قسمتی از فیلم «پل چوبی» هستش که تو چند سال اخیر زیاد دست به دست شده و تو شبکه‌های اجتماعی هم مورد توجه بوده. فیلم پل چوبی رو چندباری دیدم، تنها و با دوستان. فیلم بدی نیست و اگه قسمت‌های سیاسیش (که الان دیگه یه جورایی ملال‌آور شده) نبود و به قسمت‌های دیگه‌ش با جزئیات بیشتر پرداخته می‌شد، می‌تونست بهتر از این هم باشه. 

این بحث «موندن و رفتن» که در ابتدای این قسمت از فیلم توسط یکی از شخصیت‌ها مطرح می‌شه، همیشه به بحث مهاجرت از کشور تعبیر شده و درست هم هست و فیلم هم به همین موضوع اشاره داره. اما بار آخری که فیلم رو دیدم، این جمله‌‌ی «رفتن که دلیل نمی‌خواد، این موندنه که دلیل می‌خواد» منو یاد بعضی فیلم‌ها و سریال‌هایی انداخت که تو بچگی می‌دیدیم.

شخصیت اصلی‌ یا اصطلاحا «قهرمان» اون سبک از فیلم‌ و سریال‌‌ها بدون اینکه مقصد مشخصی داشته باشه، همیشه در حال سفر بود و یه جا مقیم نمی‌شد. گاها پیش میومد که تو مسیر و بر اساس اتفاقاتی با یه خانواده مهربون، یه شخص دوست‌داشتنی و یا مخصوصا با یه خانوم جذاب آشنا و رابطه شیرین و دلچسبی بینشون برقرار می‌شد.

من دلم می‌خواست که قهرمان داستان در نهایت پیش افرادی که دوستشون داره و اونا هم دوستش دارن بمونه. اما خب، ایشون همیشه نطر متفاوتی داشتن و با اینکه برای خودش هم سخت بود، همه‌چی رو پشت سرش می‌ذاشت و می‌گفت: «خیلی متاسفم، ولی من باید برم» و من همیشه کلی حرص می‌خوردم که «آخه کجا می‌خوای بری، تو که جایی کار خاصی نداری، چرا این موقعیت خوب رو از دست می‌دی». 

الان که سال‌ها گذشته و من هم اتفاقات مختلفی رو تو زندگی تجربه کردم و دیدگاهم نسبت به زندگی تغییرات زیادی داشته، با قهرمان یا در واقع با نویسنده و سازنده‌ی اون آثار هم‌نظر شدم که تو این عمر کوتاه و گذرا، هیچ چیز ارزش این رو نداره که بخوای خودت رو به جغرافیا یا آدم‌های مشخصی محدود کنی و فرصت دیدن جاهای مختلف و لذت آشنایی با آدم‌های متفاوت رو از خودت دریغ کنی.

شخصیت فیلم پل چوبی تو همین ویدئوی بالا یه جمله دیگه هم داره: «بابا اصلا زندگی کلا یه جای دیگه‌ست». درست میگه، هر جایی که ساکن باشی، زندگی جای دیگه‌ای خواهد بود. زندگی فقط تو رفتن و جاری بودن معنی پیدا می‌کنه، به خصوص وقتی نمی‌دونی قراره آخرش به کجا برسی.

  

 

 

 

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
فربد

قبیله‌‌ها

قبل از دوران دانشجویی و زمانی‌ که هنوز با مامان زندگی می‌کردم، یکی از مواردی که گاهی باعث بحث بینمون می‌شد زمان‌هایی بود که مامان اختلاف نظری با دوست، فامیل، همسایه یا .. پیدا کرده بود و ماجرا رو واسه من تعریف می‌کرد. گاهی پیش میومد که به نظرم حق با طرف مقابل بود یا حداقل نظر اون طرف هم قابل بررسی بود.

اینطور مواقع معمولا مامان از اینکه من حق رو به طور کامل بهش نمی‌دادم ناراحت می‌شد. من هم از اینکه مامان منطقی به موضوع نگاه نمی‌کنه و انتظار داره که من چشم‌بسته حرفش رو قبول کنم ناراحت می‌شدم. به نظرم می‌رسید این رفتار یه جور «قبیله‌گرایی» هستش. اعضای یک قبیله در حوادث و اتفاقات اصلا به جزئیات توجه نمی‌کنن و از نظرشون همیشه حق با اعضای قبیله‌ی خودشونه. 

یخرده که گذشت و من سنم بالاتر رفت و با اتفاقات زندگی مواجه شدم، کم‌کم به این نتیجه رسیدم که پدر و مادرها و افرادی که سنی ازشون گذشته رو باید تا جای ممکن همونطور که هستن قبول کنیم. اونا بر اساس شرایط زندگی و دیدی که از دنیا دارن تصمیم می‌گیرن و رفتار می‌کنن. حتی گاهی انتظاراتی که از نظر عاطفی از بچه‌هاشون دارن باعث میشه توقعاتی داشته باشن که در حالت عادی عجیب و غیرمنطقی به نظر میاد. معتقد شدم به اینکه اگه از رفتار و طرز فکر اونها ناراضی هستیم، راه چاره اینه که خیلی دقت کنیم که خودمون اونطور نباشیم و یا با گذشت زمان اونطور نشیم.

اما هر چه که گذشت،‌ این «قبیله‌گرایی» رو بیشتر و بیشتر تو رفتار آدم‌ها دیدم. قبیله‌ ممکنه کوچک یا بزرگ باشه. به عنوان مثال، تو صحنه‌های خطرناک رانندگی، همیشه حق با اتومبیلی هستش که ما سوارش هستیم، اینجا قبیله‌ی ما اتومبیل و سرنشینانش هستن. وقتی قانونی در مورد کسب و کارها تصویب میشه، اول نگاه می‌کنیم که همین حالا، این قانون چه تاثیری رو درآمد ما و همکارانمون داره و بر اون اساس تصمیم می‌گیریم که موافق باشیم یا مخالف. اینجا حرفه و شغل ما تعیین کننده‌ی قبیله‌ی ماست. در زمان همه‌گیری کرونا، کارهایی که من و اطرافیانم انجام میدیم مشکلی نداره و هزار دلیل و توجیه براش وجود داره، این دیگران هستن که رعایت نمی‌کنن و باعث انتشار ویروس در اجتماع می‌شن.

یکی از ملاک‌های من برای قابل اعتماد دونستن افراد اینه که بعد از اینکه شناخت مناسبی از علائق و طرز فکرشون پیدا کردم، تا حد زیادی بتونم دیدگاهشون رو در مورد مسائل مختلف و اتفاقات به درستی حدس بزنم و تعداد دفعاتی که رفتارشون منو به اصطلاح سورپرایز می‌کنه خیلی کم باشه. 

به نظرم قبیله‌گراها توانایی زیادی در سورپرایز کردن آدم دارن. یه علتش اینه که هر انسانی در یک لحظه‌ی واحد می‌تونه جزو قبیله‌های متفاوتی باشه: قبیله‌‌ی خانواده، قبیله‌ی دوستان، قبیله‌ی شغل و حرفه، قبیله‌ی طرز فکر سیاسی. خیلی وقتا منافع قبایل مختلفی که فرد خودش رو عضو اونها می‌دونه در تضاد با هم خواهد بود و چون فرد نه بر اساس منطق و درک و بینش، بلکه بر اساس منافع قبیله‌ایش تصمیم می‌گیره و رفتار می‌کنه، در مورد یه موضوع یکسان واکنش‌های متفاوتی رو در زمان‌های مختلف نشون میده که باعث میشه دیگران سورپرایز بشن. 

 از بین قبیله‌گراها هم، اونهایی برای من غیر قابل اعتمادتر هستن که حتی وقتی تناقض‌های رفتاریشون رو بهشون یادآوری می‌کنی، جوابشون اینه که «اینجا باید اینطور بود»، یا «وقتی همه اینطور هستن چاره‌ای نیست». 

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
فربد

نقش‌های موردعلاقه

یکی از چیزهایی که بیشتر از «عدد سن» بهم نشون میده که دیگه اون آدم ده سال پیش، پنج سال پیش، یا حتی دو سال پیش نیستم، تغییر شخصیت‌های مورد علاقه‌م تو فیلم‌ها و سریال‌هاست.

یه زمانی، بیشتر به شخصیت‌های موفق، پر تلاش و مقاوم در برابر مشکلات و سختی‌ها علاقه داشتم. اما حالا، «مادری که پای حر‌ف‌ها و درد دل‌های بچه‌ش نشسته» یا «کسی که حال رفیقش رو بدون اینکه چیزی بهش گفته باشه می‌فهمه» برام جالب‌تره. 

نمی‌دونم این نشون‌دهنده‌ی چیه. اینکه دیگه ناامید شدم از اینکه بتونم مثل آدم‌های دسته‌ی اول بشم، یا اینکه الان احتیاج دارم آدم‌هایی از دسته‌ی دوم کنارم باشن. 

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
فربد